Autorstwo i prawa autorskie do relacji oral history w Polsce

Abstrakt

Artykuł jest próbą określenia autorskoprawnej kwalifikacji relacji oral history w polskim systemie prawnym. Autor odpowiada na pytania: czy relacja oral history jest utworem, kim jest autor relacji oraz jakie przesłanki należy spełnić, aby stać się autorem relacji w rozumieniu prawa autorskiego; z jakimi autorskimi prawami mamy do czynienia w przypadku relacji; kto dysponuje prawami autorskimi do relacji i w jakim zakresie;  w jaki sposób kwestia praw autorskich funkcjonuje w praktyce działań instytucji zajmujących się zbieraniem i archiwizowaniem relacji oral history.

Pobrania

Dane o liczbie pobrań nie są jeszcze dostępne.

Biogram autora

Wojciech Kucharski, Ośrodek "Pamięć i Przyszłość"

Historyk i archeolog, doktor nauk humanistycznych. Zajmuje się historią średniowiecza i czasów najnowszych, szczególnie religijnością, historią Kościoła i relacjami dyplomatycznymi PRL ze Stolicą Apostolską, historią codzienności, metodologią oral history. Założyciel „Wrocławskiego Rocznika Historii Mówionej”. W oparciu o metodę historii mówionej zrealizował i nadzorował wiele projektów badawczych dotyczących powojennych losów Dolnego Śląska. W 2014 r., podczas XIX Powszechnego Zjazdu Historyków Polskich w Szczecinie, współprzewodniczył specjalistycznemu sympozjum Oral history – historia mówiona, a rok później został kierownikiem naukowym międzynarodowego projektu badawczego Oral history – dziedzictwo kulturowe Polski i Islandii uchwycone w ludzkich słowach, realizowanego przez Ośrodek „Pamięć i Przyszłość” we współpracy z The Icelandic Research Center for Innovation and Economic Growth w Reykjaviku, finansowanego z funduszy EOG. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Historii Mówionej oraz rady naukowej Instytutu Śląskiego w Opolu. 

wojciech.kucharski@zajezdnia.org

Bibliografia

Banasiuk J., Współtwórczość i jej skutki w prawie autorskim, Warszawa 2012.

Barta J., Markiewicz R., Obowiązek wymienienia pół eksploatacji w umowie licencyjnej, http://www.lex.pl/akt/-/akt/obowiazek-wymienienia-pol-eksploatacji-w-umowie-licencyjnej (dostęp:
10 IX 2014 r.).

Barta J., Markiewicz R., Prawo autorskie, Warszawa 2016.

Borkowski I., Współczesny prasowy wywiad dziennikarski: techniki prowadzenia, opracowanie,
publikacja, „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 1 (2011), s. 57–79.

Filipkowski P., O relacjach byłych więźniów kacetów w kontekście czasu, miejsca i sytuacji powstania (albo o pożytkach z historii mówionej), „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 2
(2012), s. 37–71.

Jankowska M., Autor i prawo do autorstwa, Warszawa 2011.

Kierzkowski M., Historia mówiona – próba definicji pojęcia, „Wrocławski Rocznik Historii
Mówionej”, R. 4 (2014), s. 5–20.

Kita M., Wywiad prasowy. Język – gatunek – interakcja, Katowice 1998.

Kościelniak L., Moroń E., Historia migana – między narracją a przekładem. Uwagi metodologiczne do zbierania i opracowywania relacji osób niesłyszących, „Wrocławski Rocznik Historii
Mówionej”, R. 7 (2017), s. 35–67.

Kralka J., Komu przysługują prawa autorskie do wywiadu?, „Prawo Nowych Technologii”, http://
techlaw.pl/komu-przysluguja-prawa-autorskie-wywiadu/ (dostęp: 9 IX 2014 r.).

Kudela-Świątek W., Nieznośny ciężar przekazu, czyli o przekładzie źródeł mówionych w badaniach oral history, „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 2 (2012), s. 5–35.

Kurkowska-Budzan M., Informator, świadek historii, narrator – kilka wątków epistemologicznych i etycznych oral history, „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 1 (2011), s. 9–34.

Laub D., Bodenstab J., Dwadzieścia pięć lat później. Powrót do świadectw ocalałych z Holokaustu, „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, Wydanie Specjalne (2018), s. 239–255.

Lewandowska I., Źródła oralne w warsztacie badawczym historyka dziejów najnowszych i w edukacji historycznej, [w:] Źródła w edukacji historycznej. III Toruńskie Spotkania Dydaktyczne, red. S. Roszak, M. Strzelecka, A. Wieczorek, Toruń 2006, s. 155–161.

Maubach F., Świadek historii. Swobodne wspominanie a krytyka źródła historycznego – o ambiwalencji metody w zachodnioniemieckiej oral history około roku 1980, „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 3 (2013), s. 39–72.

Michalski B., Podstawowe problemy prawa prasowego, Warszawa 1998.

Nowicka A., Podmiot prawa autorskiego, [w:] Prawo autorskie, t. 13, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 85–93.

Portelli A., What makes oral history different, [w:] The oral history reader, red. R. Perks, A. Thomson, b.m. 2003, s. 63–74.

Poźniak-Niedzielska M., Niewęgłowski A., Wprowadzenie. Pojęcie utworu, [w:] Prawo autorskie, t. 13, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 8–35.

Ratkowska-Widlarz L., [rec.] Eksperyment(y) na oral history (J.P. Fereński, Kierunek eksperymentalny. Początki pierwszych w Polsce studiów kulturoznawczych, Wrocław 2012, ss. 191), „Wrocławski Rocznik Historii Mówionej”, R. 4 (2014), s. 276–282.

Sarabiński R.M., Utwór fotograficzny i jego twórca w polskim prawie, Kraków 2004.

Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 1, Warszawa 1982.

Sobczak J., Ustawa prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 1999.

Szaciński M., Reportaż w Prawie autorskim, „Palestra”, t. 41 (1997), nr 6–10.

Żeglińska A., Relacje oral history jako obiekty archiwalne, „Archiwa–Kancelarie–Zbiory”, nr 2(4) (2011), s. 145–154.
Opublikowane
2019-06-26
Jak cytować
KUCHARSKI, Wojciech. Autorstwo i prawa autorskie do relacji oral history w Polsce. Wrocławski Rocznik Historii Mówionej, [S.l.], v. 8, p. 7-28, cze. 2019. ISSN 2084-0578. Dostępny w: <https://wrhm.pl/index.php/wrhm/article/view/205>. Data dostępu: 21 lip. 2019 doi: https://doi.org/10.26774/wrhm.205.
Dział
Artykuły i studia

Inne teksty tego samego autora