Cztery podstawowe typy czynności składania świadectwa
DOI:
https://doi.org/10.26774/wrhm.220Abstrakt
To erudycyjny, a zarazem przystępny esej kulturoznawczy, rekonstruujący historyczno-kulturowe odmiany składania świadectwa, które doprowadziły do krystalizacji rożnych figur świadka i typów świadectw. W tak uporządkowanym polu znacznie łatwiej zobaczyć i zrozumieć specyfikę oral history – tej „zwykłej” i tej „Holokaustowej” – na tle świadectw sądowych z jednej, i religijnych z drugiej strony. Tekst Assmann daje się czytać na wiele sposobów – także jako kulturologiczne studium źródłoznawcze.
Tłumaczenie za: A. Assmann, Vier Grundtypen von Zeugenschaft, [w:] Im Auftrag der Fritz Bauer Instituts, Zeugenschaft des Holocaust Zwischen Trauma, Tradierung und Ermittlung, red. G. Kossler, Frankfurt 2007, s. 33–51. Zgoda na publikację przetłumaczonej wersji artykułu została udzielona przez Autorkę. Licencja CC BY-SA 4.0 (przyp. red.)
Downloads
Bibliografia
Anders G., Wir Eichmannsöhne. Offener Brief an Klaus Eichmann, München 2002.
Assmann A., Fiktion als Differenz, „Poetica”, 21 (1989).
Assmann A., History, Memory, and the Genre of Testimony, „Poetics Today. International Journal for Theory and Analysis of Literature and Communication”, 27 (2/2006).
Behrenbeck S., Der Kult um die toten Helden. Nationalsozialistische Mythen, Riten und Symbole 1923 bis 1945, Vierow 1996.
Boraine A., A Country Unmasked, Oxford 2000.
Burke P., Eyewitnessing. The Uses of Images as Historical Evidence, Ithaca 2001.
Celan P., Atemwende, Frankfurt am Main 1967.
Derrida J., „A Self-Unsealing Poetic Text” – Poetics and Politics of Witnessing, [w:] Revenge of the Aesthetic, red. M. Clark, Berkeley 2000.
Erlebnis – Gedächtnis – Sinn: Authentische und Konstruierte Erinnerung, red. H. Lowey, B. Moltmann, Frankfurt am Main–New York 1996.
Felman Sh., The Juridical Unconscious: Trials and Traumas in the Twentieth Century, Cambridge 2002.
Fried J., Der Schleier der Erinnerung, München 2004.
Giesen B., Triumph and Trauma, London 2004.
Ginzburg C., Der Richter und der Historiker. Überlegungen zum Fall Sofri, Berlin 1991.
Grass G., Im Krebsgang, Göttingen 2002.
Hartman G., Survivor Testimony: Challenge and Limits, „International Journal: Studies on the Audio-Visual Testimony of Victims of the Nazi Crimes and Genocides”, 3 (1999).
Lappin E., Der Mann mit zwei Köpfen, Zürich 2000.
Lasker-Wallfisch A., Ihr sollt die Wahrheit erben. Breslau – Auschwitz – Bergen – Belsen, Bonn 1997.
Lebenserfahrung und kollektives Gedächtnis. Die Praxis der „Oral History”, red. L. Niethammer, Frankfurt am Main 1985.
Margalit A., The Ethics of Memory, Cambridge 2002.
Niemand zeugt für den Zeugen. Erinnerungskultur und historische Verantwortung nach der Shoah, oprac. U. Beer, Frankfurt am Main 2000.
Nietzsche F., Werke in drei Bänden, t. 2., München 1960.
Pape R., Dying to Win. The Strategic Logic of Suicide Terrorism, New York 2005.
Poetics Today. International Journal for Theory and Analysis of Literature and Communication, 27 (2/2006).
Quecke H., Ich habe nichts hinzugefügt und nichts weggenommen. Zur Wahrheitsbeteuerung koptischer Martyrien, [w:] Fragen an die altägyptische Literatur. Studien zum Gedenken an Eberhard Otto, red. J. Assmann [et al.], Wiesbaden 1977.
Rupnow D., Vernichten und Erinnern. Spuren nationalsozialistischer Gedächtnispolitik, Göttingen 2005.
Testimony. The Crisis of Witnessing in Literature, Psychoanalysis, and History, red. Sh. Felman, D. Laub, New York 1992.
Weigel S., Zeugnis und Zeugenschaft, Klage und Anklage, [w:] Zeugnis und Zeugenschaft, Jahrbuch des Einsteinforum, Berlin 1999.
Winter J., Remembering War. The Great War Between Memory and History in the Twentieth Century, New Haven 2006.
Zeugen für Christus. Das deutsche Martyriologium des 20. Jahrhunderts, Paderborn, red. H. Moll, München 1999.
Pobrania
Opublikowane
Jak cytować
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2018 Aleida Assmann; Ośrodek „Pamięć i Przyszłość”
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0 Miedzynarodowe.
Wprowadzone na stronie dane użytkowników wykorzystywane są wyłącznie do celów umożliwiających wydawanie Wrocławskiego Rocznika Historii Mówionej. Dane w postaci adresów mailowych, nazw i innych informacji o użytkowniku nie będą udostępniane osobom trzecim w innym zakresie i do innych celów.
